11 listopada to dla nas, mieszkańców Krempach, dzień szczególny. Tego dnia obchodzimy nie tylko Narodowe Święto Niepodległości, ale również odpust parafialny ku czci św. Marcina z Tours – patrona naszej parafii. Tegoroczne uroczystości połączyły modlitwę, refleksję nad życiem świętego oraz wdzięczność za wolną Ojczyznę.
Uroczysta Msza św. odpustowa rozpoczęła się o godz. 9.30. Eucharystię koncelebrowali proboszcz naszej parafii, ks. Zbigniew Ścisłowicz, oraz zaproszony na tę okazję ks. Filip. Obaj kapłani weszli do świątyni w uroczystej procesji główną nawą kościoła.
Homilię wygłosił ks. Filip, który już na samym początku, z niemałą dozą humoru, zapowiedział wiernym, żeby dobrze się rozsiedli, bo okazja jest wyjątkowa, a kazanie będzie długie. I rzeczywiście – nie zabrakło opowieści, ciekawostek z życia św. Marcina, ale przede wszystkim refleksji, które warto zabrać ze sobą do codziennego życia.
Kaznodzieja przypomniał najbardziej znaną historię z życia naszego patrona – spotkanie z ubogim człowiekiem, któremu Marcin, będący wówczas rzymskim żołnierzem, oddał połowę swojego płaszcza. Ten prosty gest miłosierdzia stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli chrześcijańskiej miłości bliźniego.
Nie zabrakło jednak także mniej znanych historii i legend związanych ze świętym. Jedna z nich głosi, że Marcin, nie chcąc przyjąć godności biskupa Tours, ukrył się wśród gęsi. Ptaki narobiły jednak takiego hałasu, że zdradziły jego kryjówkę. To właśnie z tą legendą wiąże się popularne przedstawianie św. Marcina w towarzystwie gęsi.
Inna opowieść ukazuje niezwykłą odwagę i siłę wiary świętego. Gdy Marcin nakazał ściąć drzewo otaczane przez pogan religijną czcią, zgodził się stanąć w miejscu, w którym miało ono upaść. Według przekazu, kiedy uczynił znak krzyża, drzewo runęło w przeciwnym kierunku, nie wyrządzając mu krzywdy.
Świętemu przypisywano również liczne uzdrowienia. Jego pierwszy biograf, Sulpicjusz Sewer, opisał między innymi historię ciężko chorej, sparaliżowanej dziewczyny, która miała odzyskać zdrowie dzięki modlitwie Marcina. Te mniej znane epizody z życia naszego patrona pozwoliły spojrzeć na niego nie tylko jako na żołnierza dzielącego się płaszczem, ale także jako na człowieka pokornego, odważnego i bezgranicznie ufającego Bogu.
Szczególnie ważnym przesłaniem homilii było jednak przypomnienie, że ludzkie życie różnie się plecie i nie zawsze układa się tak, jak byśmy tego chcieli. Każdy z nas może znaleźć się w sytuacji, w której będzie potrzebował pomocy, zrozumienia czy zwyczajnej ludzkiej życzliwości. Dlatego, zanim kogokolwiek ocenimy, warto spróbować postawić się na jego miejscu. Dziś ktoś może potrzebować naszego wsparcia, jutro to my możemy znaleźć się w podobnym położeniu.
Tak jak św. Marcin dostrzegł człowieka potrzebującego i nie przeszedł obok niego obojętnie, tak i my powinniśmy umieć zauważać trudności innych. Bo miłosierdzie nie zawsze wymaga wielkich czynów. Czasem wystarczy odrobina empatii, dobre słowo czy wyciągnięta w odpowiednim momencie pomocna dłoń.
Po zakończeniu Eucharystii nastąpiło wystawienie Najświętszego Sakramentu i odmówienie litanii do św. Marcina. Następnie wierni, przy dźwiękach orkiestry dętej, w asyście chorągwi, obrazów i feretronów, wyruszyli w uroczystej procesji wokół kościoła.
Na zakończenie wybrzmiał hymn dziękczynny Te Deum, a po nim pieśń „Boże, coś Polskę”. I właśnie te ostatnie chwile uroczystości nabrały szczególnej wymowy. W dniu, w którym świętowaliśmy 107. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, słowa patriotycznej pieśni zabrzmiały wyjątkowo pięknie i poruszająco. Były nie tylko modlitwą, ale także wyrazem wdzięczności za wolność, którą dziś możemy się cieszyć.
Tegoroczny odpust po raz kolejny przypomniał nam, że św. Marcin jest nie tylko patronem naszej parafii, ale przede wszystkim wzorem człowieka, który potrafił dostrzec potrzebującego, podzielić się tym, co posiadał, i odważnie żyć zgodnie ze swoją wiarą.
